This dust
was Gentlemen and Ladies.

Emily Dickinson

This dust
was Gentlemen and Ladies.

Emily Dickinson

Γιάννης Ρίτσος

Την πρώτη και την τελευταία σου λέξη
την είπαν ο έρωτας και η επανάσταση.
Όλη σου τη σιωπή την είπε η ποίηση.

"Nightly disease"

Νύχτες
Να φυσάει ο κρύος αέρας
Σαν ανάσα στο πρόσωπό σου.

Νύχτες
Να καθρεφτίζονται στα νερά
Αυτής της παράξενης πόλης.

Νύχτες
Να σιγοτραγουδάς για να συνοδεύεις
Τη μοναξιά σου.

So long and lonely nights.

«Το φίδι ξέρει τι θα πει
ν’ αλλάζεις το πετσί σου,
γι’ αυτό του περισσεύει το φαρμάκι.»

Μιχάλης Γκανάς

Έτσι λοιπόν...

Όταν το πόπολο επαναστατεί...

Όταν κάποιοι διεκδικούν ελευθερία απόλυτη...

Όταν η δέσμευση καταλήγει καταναγκαστική...

Τότε...τι απομένει λοιπόν;;;

Το λευκό χαρτί, σκληρός καθρέφτης...

Λένε ότι η γραφή λυτρώνει, ότι είναι ένας τρόπος να διοχετεύσει κάποιος τους προσωπικούς του δαίμονες, «ένα καταφύγιο που φθονούμε». Πολλές φορές μας επιστρέφει μόνο όσα εμείς είμαστε αλλά δεν βλέπουμε, ούτε καν στον καθρέφτη. Ίσως για το λόγο αυτό κάποιοι δε γράφουν πια, ανησυχούν μήπως διαπιστώσουν κάτι που συνειδητά αποφεύγουν. «Το λευκό χαρτί, λοιπόν, σκληρός καθρέφτης».

(Δεν ήρθε ακόμα η στιγμή της πραγματικής αναμέτρησης, πρόσκαιρα ναρκώνει το νου με περιηγήσεις σε επιπόλαια νερά. Αντιγόνη Λ.)