Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

Η Αντιγόνη Λαβδακίδου σκέφτεται δυνατά...

«Σαν περιήγηση που ξεκίνησε στους δρόμους μιας συννεφιασμένης πόλης, υπό τους ήχους του Rapunzel, να σε καταδιώκει το υποσυνείδητό σου, να περπατάς σαν να τρέχεις, να μαζέψεις ποιες εικόνες, ποιες επιθυμίες, ποια πρόσωπα, έτσι θρυμματισμένα που προσπαθούν να ανασυσταθούν στη μνήμη σου και η μελωδία εκεί, να μεταμορφώνεται στις μέρες του Pearly Spencer, τραγουδώντας Again and again, αν επρόκειτο να φύγεις ποιους θα πλήγωνες, εσύ πόσο θα πληγωνόσουν, you are killing me again, και όλα αυτά…γιατί;»

2 σχόλια:

  1. ... πάντα οι πόλεις θάναι συννεφιασμένες
    και πάντα θα αιωρείται ένα γιατί...

    χαρά στον που "βρίσκει" την απάντηση και μένει ικανοποιημένος, σίγουρος γι αυτήν...

    καλό ξημέρωμα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώ για το σχόλιο, Νικήτα! Αν κάποιος σκέπτεται νομίζω ότι δύσκολα θα βρισκει απάντηση στα "γιατί". Καθε απάντηση θα είναι και μια νέα απορία. Καλή σου μέρα! C.

    ΑπάντησηΔιαγραφή